Πορεία αντιεξουσιαστών το απόγευμα στη Θεσσαλονίκη

Πορεία αντιεξουσιαστών το απόγευμα στη Θεσσαλονίκη

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία αναμένεται να πραγματοποιήσουν άτομα του ευρύτερου αντειξουσιαστικού χώρου σήμερα στις 18.00 το απόγευμα στο πάρκο έξω από το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, για να διαμαρτυρηθούν για την εκκένωση καταλήψεων.

 Να σημειωθεί πως ανάλογη διαμαρτυρία θα πραγματοποοιηθεί και την Πέμπτη  στο Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας, στις 18.00 το απόγευμα. Εν τω μεταξύ τελεσίγραφο για την εκκένωση των καταλήψεων, έστειλε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. 

Ακολουθεί αναλυτικά η ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε σε ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου:

Ε, ναι λοιπόν, το ομολογούμε. Είμαστε ο Νο1 κίνδυνος για το κράτος και το κεφάλαιο. Παρότι οι καλοί μας τρόποι και -κυρίως- η μετριοφροσύνη μας δε θα μας επέτρεπαν υπό άλλες συνθήκες να το παραδεχτούμε τόσο ευθαρσώς, στην παρούσα φάση, μετά από όλη αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια από την πλευρά της κυβέρνησης, δε μπορούμε να κρυβόμαστε άλλο πίσω από το δάκτυλό μας. Δε θα τους βγάλουμε και τρελούς τους ανθρώπους…

Ε, ναι λοιπόν, εμείς είμαστε. Η μεγαλύτερη απειλή για το ελληνικό κράτος, του οποίου (όπως και κάθε άλλου) ο ιστορικός ρόλος είναι να διασφαλίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου, τα συμφέροντα δηλαδή αυτών που κερδίζουν από την εκμετάλλευση της εργασίας όσων δεν έχουν άλλον τρόπο να επιβιώσουν από το να πουλάνε -συχνά με εξευτελιστικούς όρους- την εργατική τους δύναμη. Και, για να προλάβουμε τις όποιες παρεξηγήσεις, να διευκρινίσουμε ότι φυσικά δεν εννοούμε συγκεκριμένα “εμείς” ως συλλογικότητα, ούτε “εμείς” ως Αναρχική Ομοσπονδία, ούτε καν “εμείς”, γενικά, σαν αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος. Όχι. Μερικές εκατοντάδες ή χιλιάδες άνθρωποι, όσο αποφασισμένοι και τολμηροί κι αν είναι, πολύ απίθανο να καταφέρουν να αποτελέσουν τόσο σοβαρή απειλή από μόνοι τους. Ο πραγματικός κίνδυνος για τους κρατούντες βρίσκεται φυσικά αλλού. Βρίσκεται στο πεδίο όπου συναντιούνται οι “όσοι” αποφασισμένοι και τολμηροί που λέγαμε με ευρύτερα κομμάτια της κοινωνικής βάσης, τα οποίο ασφυκτιούν εξίσου και ψάχνουν πιθανούς τρόπους να εκφράσουν την αγανάκτηση τους και να οργανωθούν κόντρα σ’ αυτήν την συνθήκη.

Όταν η πρόταση που κομίζεις είναι αυτή της μαχητικής και ακηδεμόνευτης αυτό-οργάνωσης των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων σε μια αντί-καπιταλιστική και αντί-κρατική κατεύθυνση, τότε προφανώς είσαι δυνητική απειλή για το κράτος και τα αφεντικά. Όταν όμως αυτή σου η πρόταση παίρνει σάρκα και οστά, κοινωνικοποιείται και μαζικοποιείται σε υπολογίσιμο βαθμό, όχι φυσικά γιατί απλώς τα λες καλά και “τουμπάρεις” τον κόσμο, αλλά γιατί αυτός ο τρόπος αγώνα αποδεικνύεται να λειτουργεί εν τέλει όταν εφαρμόζεται στην πράξη, τότε η απειλή αυτή από δυνητική και θεωρητική αρχίζει να γίνεται υλική και πραγματική για το καθεστώς. Στο θέριεμα αυτής της απειλής, της πραγματικής απειλής, έχουμε παίξει εμείς οι μερικές εκατοντάδες και χιλιάδες, έναν -κατά την ταπεινή μας γνώμη- όχι και τόσο αμελητέο ρόλο τα τελευταία χρόνια. Και κυρίως -θα συμφωνήσουμε σε αυτό με την κυβέρνηση- είναι πολλά περισσότερα αυτά που θέλουμε και μπορούμε να κάνουμε.

Ε, ναι λοιπόν, το παραδεχόμαστε. Δεν αφήνουμε τίποτα να πέσει κάτω. Μπορεί παλαιότερα ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος να επικεντρωνόταν κυρίως σε μαχητικές αντί-κατασταλτικές και αντί-φασιστικές κινήσεις (άκρως καίριες αιχμές αδιαμφισβήτητα, όπως αποδείχτηκε περίτρανα με τον καιρό), την τελευταία δεκαετία όμως η βεντάλια έχει ανοίξει για τα καλά, άλλοτε στηρίζοντας και άλλοτε συμμετέχοντας ή δημιουργώντας κάθε πιθανή και απίθανη διαδικασία αγώνα. Από τον ακηδεμόνευτο και μαχητικό συνδικαλισμό με σχήματα και πρωτοβουλίες στα σχολεία και στα πανεπιστήμια και με σωματεία βάσης και εργατικές ομάδες στους χώρους δουλειάς, από την οριζόντια αυτό-οργάνωση σε συνελεύσεις γειτονιάς, από αυτοδιαχειριζόμενα (βιοποριστικά ή μη) εγχειρήματα και τοπικούς αγώνες ενάντια στη λεηλασία της φύσης, από την κατάληψη εγκαταλειμμένων κτιρίων και την επιδιόρθωσή τους ώστε αυτά να στεγάσουν διαδικασίες αγώνα, διαδικασίες αυτομόρφωσης, βιβλιοθήκες, εκδηλώσεις, συναυλίες, συλλογικές κουζίνες και πολλά άλλα, αποτελώντας ταυτόχρονα και μια λύση για το στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ντόπιοι και μετανάστες/πρόσφυγες, από την προώθηση της διεθνιστικής αλληλεγγύης, τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις και αντι-μιλιταριστικές δράσεις, από κινήσεις αλληλεγγύης και υπεράσπισης των προσφύγων/μεταναστών, κινήσεις αλληλεγγύης και υπεράσπισης πολιτικών κρατουμένων ή κρατουμένων που διεκδικούν και αγωνίζονται, κινήσεις εναντίωσης στον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τον σεξισμό και την πατριαρχία, κινήσεις ενάντια σε μαφίες, ενάντια σε φασιστικές κινητοποιήσεις ή επιθέσεις, ενάντια σε εργοδοτικές αυθαιρεσίες, ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, ενάντια σε νομοσχέδια και αποφάσεις που υποτιμούν περαιτέρω τους όρους ζωής μας, ενάντια στην καταστολή, την αστυνομική βία και τις κρατικές δολοφονίες. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε γεμίζοντας ολόκληρη την σελίδα. Και πίσω από κάθε ξεχωριστή “θεματική”, υπάρχουν κείμενα, πορείες, συγκρούσεις, δράσεις, αφίσες, μπροσούρες, εκδηλώσεις κλπ ενώ συχνά υπάρχει και το ανάλογο κόστος, δηλαδή συλλήψεις, δικαστήρια, ποινές, τραυματισμοί από μπάτσους, εκδικητικές απολύσεις από αφεντικά κλπ.

Μέχρι και στα μουδιασμένα χρόνια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, στα οποία η κοινωνική απογοήτευση και παραίτηση που ακολούθησε την ματαίωση της “ελπίδας” οδήγησε σε πρωτοφανή άμπωτη τους ταξικούς/κοινωνικούς αγώνες, υπήρξαμε από εκείνα τα -λιγοστά ομολογούμενος- κομμάτια του αντί-καπιταλιστικού κινήματος που δε χάσανε ευκαιρία να υπενθυμίζουν την ασυνθηκολόγητη στάση τους και να καλλιεργούνε, με τις όποιες δυνάμεις τους, τους ευνοϊκότερους όρους για την ανασύνταξη των αγωνιστικών διαδικασιών. Η ψήφιση του μνημονίου και του ασφαλιστικού νομοσχεδίου από τον ΣΥΡΙΖΑ μας βρήκε φυσικά στους δρόμους, μας βρήκε σε απεργιακές κινητοποιήσεις, σε πορείες και συγκρούσεις. Η συνέχιση της ίδιας απάνθρωπης αντί-μεταναστευτικής πολιτικής μας βρήκε και πάλι να υψώνουμε αναχώματα υπεράσπισης των προσφύγων/μεταναστών. Και πάει λέγοντας. Ήμασταν δηλαδή –στο μέτρο των δυνατοτήτων μας– εκεί που οφείλαμε να είμαστε. Γι’ αυτό άλλωστε συνεχίσαμε να μετράμε πλήγματα. Οι εκκενώσεις καταλήψεων δε σπάνιζαν επί ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι συλλήψεις διαδηλωτών, ούτε η αυθαιρεσία της αστυνομικής βίας (να θυμίσουμε ότι μετά το φεστιβάλ No Border στη Θεσσαλονίκη, τρεις καταλήψεις της πόλης εκκενώθηκαν, με το κτίριο αυτής του Ορφανοτροφείου στην Τούμπα στο οποίο στεγάζονταν οικογένειες προσφύγων να κατεδαφίζεται!). Μόνο που η τότε κυβέρνηση επέλεγε μια πιο “υπόγεια” διαχείριση, χωρίς να βγαίνει και να το φωνάζει περήφανα στα τηλεοπτικά παράθυρα, όπως η τωρινή. Όμως η δουλειά γινόταν και τότε κανονικά, με το κράτος να αποδεικνύει την συνέχειά του στην καταστολή των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.

Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι η κυβέρνηση της ΝΔ επιλέγει να επιτεθεί τώρα στον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά και ευρύτερα σε κάθε ζωντανή διαδικασία αγώνα, καθώς το γεγονός ότι οι ταξικοί/κοινωνικοί αγώνες βρίσκονται σε ιστορικό χαμηλό μετά την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μας καθιστά προφανώς ευάλωτους. Δεν απαιτείται ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να παρατηρήσει κάποιος ότι παράλληλα με τις αντιεξουσιαστικές καταλήψεις και τα “αναρχικά Εξάρχεια”, χτυπιέται και κάθε άλλη αγωνιστική διαδικασία ή κίνηση. Από τις επιθέσεις των ΜΑΤ στους φοιτητές της ΑΣΟΕΕ που επιχείρησαν να σπάσουν την απαγόρευση για να πραγματοποιήσουν γενική συνέλευση, στους διαδηλωτές μετά την λήξη της μαζικότατης πορείας του Πολυτεχνείου, στους φοιτητές που διαδήλωναν στο Καβούρι, όπου γινόταν η προγραμματισμένη η σύνοδος των πρυτάνεων και των αντιπρυτάνεων, μέχρι την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, την ψήφιση του αντί-συνδικαλιστικού νόμου που καθιστά την κήρυξη απεργιών ουσιαστικά αδύνατη και την πρόθεση να καταργήσουν ή να περιορίσουν τις πορείες στο κέντρο των πόλεων, το μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση προς των κόσμου του αγώνα είναι σαφές: “όποιος σηκώνει κεφάλι, θα του το σπάμε”. Δεν πρόκειται φυσικά για βεντέτα μόνο με τους αναρχικούς, όσο και αν προσπαθούν εναγωνίως να το παρουσιάσουν απλώς ως κάτι τέτοιο για να αποκρύψουν τις πραγματικές τους στοχεύσεις, αλλά για βεντέτα με κάθε τι μέσα στην κοινωνία που κυοφορεί δυνατότητες και πιθανότητες υπέρβασης ή έστω διάρρηξης της υπάρχουσας ισορροπίας δυνάμεων. Με κάθε τι που εχθρεύεται την υπάρχουσα συνθήκη καταπίεσης και εκμετάλλευσης, και δεν φοβάται να βγει να το φωνάξει και να παλέψει κόντρα σε αυτήν.

Εκτός αν υπάρχει κανείς που θεωρεί στα σοβαρά ότι όλος αυτός ο ντόρος γίνεται όντως για μερικά σπασμένα πεζοδρόμια ή τζάμια και για τις συγκρούσεις των διαδηλωτών με τις δυνάμεις καταστολής στις επετειακές πορείες… Όχι, κατά την γνώμη μας δεν πρόκειται γι’ αυτό. Αυτό που φοβούνται είναι μην οι συγκρούσεις αυτές, από περιορισμένες και επετειακές, γίνουν μαζικές και απρόβλεπτες όπως έγινε π.χ. στις φοιτητικές κινητοποιήσεις εναντίων της κατάργησης του άρθρου 16 το ‘06-‘07 ή την πρωτοφανή σε έκταση, διάρκεια και ένταση εξέγερση που ακολούθησε της δολοφονίας του 15χρονου Α. Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα το Δεκέμβρη του ‘08 , ή τις μαζικότατες και συγκρουσιακές απεργίες και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κόντρα στις ψηφίσεις των μνημονίων το ‘10-‘12 ή τις μαζικές και μαχητικές αντιφασιστικές πορείες που ακολούθησαν της δολοφονίας του Π. Φύσσα από τους νεοναζί της Χ.Α. το ’13. Όλα γεγονότα που τους στοίχισαν και τους τρόμαξαν πολύ, τα περισσότερα εκ των οποίων –να θυμίσουμε- έγιναν με κυβέρνηση την ΝΔ! Φοβούνται δηλαδή μην οι ταξικοί και κοινωνικοί αγώνες μαζικοποιηθούν και ριζοσπαστικοποιηθούν, οικειοποιούμενοι μια γκάμα πρακτικών που δεν πειθαρχούν ούτε συμβιβάζονται με τους νόμους και τα πλαίσια που επιβάλουν τα αφεντικά μέσω των μπάτσων και των δικαστών τους (όπως φάνηκε για μια στιγμή να συμβαίνει πριν εν τέλει οι από τα κάτω υπογράψουν την καταδίκη τους εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στους τυχοδιώκτες αγύρτες του ΣΥΡΙΖΑ). Κοντολογίς, προσπαθούν να τσαλαπατήσουν την φλόγα, πριν αυτή πιστέψει και πάλι αρκετά ότι μπορεί να γίνει πυρκαγιά. Γιατί αιτίες και αφορμές υπάρχουν ήδη μπόλικες και το επόμενο διάστημα θα αυξηθούν ραγδαία, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Πριν λίγες μέρες, η συμμορία αυτή -στην οποία κατέχουν υπουργικούς θώκους κωλόπαιδα σαν τον Βορίδη, πρώην τσεκουροβγάλτη επικεφαλή της νεολαίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου και νυν πρωταθλητή στην κωλοτούμπα (βλέπε “εγώ δεν υπήρξα ποτέ αντισημίτης”) και σαν τον Γεωργιάδη, που έχει εκφράσει δημόσια τον θαυμασμό του για την χούντα των συνταγματαρχών και έχει δηλώσει ότι δεν υπήρξαν νεκροί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου (άγρια χωμένος, να θυμίσουμε, στο σκάνδαλο Novartis), αλλά και αξιολύπητες φυσιογνωμίες καταφανώς μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας όπως η υφυπουργός Δ. Μιχαηλίδου που είχε δηλώσει πως “η αγιοποίηση του αντί-δικτατορικού αγώνα έχει λάβει διαστάσεις συλλογικής ψυχικής νόσου”- βγήκε και είπε, δια στόματος Κούλη, ότι το “Πολυτεχνείο” είναι σύμβολο του αγώνα για περισσότερη δημοκρατία και άρα οι ίδιοι, ως κυβέρνηση, και τα ΜΑΤ ως μονάδες αποκατάστασης της “δημοκρατικής” τάξης (που ανοίγουν κεφάλια φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ ή βασανίζουν αγωνιστές στα στενά των Εξαρχείων), είναι που εκφράζουν το πραγματικό πνεύμα της “επετείου”…

Λίγες μέρες μετά, η ίδια συμμορία που επί Καραμανλή ενέκρινε πακέτο κρατικών εγγυήσεων για τις τράπεζες ύψους 28 δις ευρώ, που επί Σαμαρά ψήφισε το 2ο μνημόνιο το οποίο υπήρξε πραγματική λαίλαπα για τους εργαζόμενους καθώς προέβλεπε μέτρα ακραίας λιτότητας, άγρια φορολογική επιδρομή, δραστικές περικοπές στον δημόσιο τομέα και τσάκισμα των μισθών, ενώ επί Κούλη έχει ήδη –μέσα σε λίγους μήνες– ψηφήσει την τροποποίηση του ποινικού κώδικα ώστε να “ξεπαγώσει” (μάλιστα και αναδρομικά) τους τραπεζικούς λογαριασμούς των ατόμων που είναι ύποπτα για εγκληματική απάτη και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες (κοινώς ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, φοροδιαφυγή, τοκογλυφία και άλλες ανάλογες “άριστες” ενασχολήσεις), ενώ ετοιμάζεται να μειώσει σχεδόν όλα τα κοινωνικά επιδόματα, αυτή η συμμορία που όπως όλοι γνωρίζουν χορεύει στο ρυθμό που της σφυρίζουν μεγαλομαφιόζοι, ενώ το σόι του αρχηγού της είναι χωμένο ως τ’ αφτιά στο σκάνδαλο της Siemens, η συμμορία αυτή, λοιπόν, δια στόματος Μ. Χρυσοχοΐδη, του γελοίου αυτού ανθρωπάκου που κάποτε σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση παραδέχτηκε ότι δεν είχε διαβάσει το μνημόνιο που μόλις είχε ψηφίσει, έδωσε διορία 15 ημερών στους μετανάστες/πρόσφυγες και στις αναρχικές/αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες που βρίσκονται σε καταλυμένους χώρους, να τους εγκαταλείψουν οικιοθελώς – διορία που διόλου τυχαία λήγει ξημερώματα 6ης Δεκέμβρη, της επετείου δηλαδή της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Είναι πεδίο εκτιμήσεων το σε τι ποσοστό η εξαλλοσύνη που επιδεικνύει η κυβέρνηση στην προσπάθεια της να εμπεδώσει στην κοινωνία το δόγμα “Νόμος και Τάξη” είναι αποτέλεσμα μιας πωρωμένης εκδικητικής διάθεσης προς τον κόσμο του αγώνα και σε τι ποσοστό πρόκειται για μια σχεδιασμένη παραγωγή τηλεοπτικού θεάματος με αίμα και φωτιά που σκοπό έχει να συσπειρώσει με οπαδικούς όρους την συντηρητική μερίδα της κοινωνίας που άρχισε να δυσανασχετεί με την διαχείριση του “προσφυγικού”, ενώ ταυτόχρονα, αποσπά την δημόσια προσοχή από ζητήματα διαφθοράς όπως το σκάνδαλο Novartis ή το αδιανόητο σκάνδαλο Noor1. Σε τι ποσοστό πρόκειται για προσωπικό πρότζεκτ του φιλόδοξου ανθρωπάκου που διατελεί Υπουργός Καταστολής (ο οποίος είδε πριν λίγο καιρό την καρέκλα του να τρίζει και τώρα προσπαθεί να το παίξει στρατηλάτης για να την σώσει) και σε ποιο ποσοστό είναι η πολιτική που ορίζει η μπάντα της “σοβαρής Χρυσής Αυγής” εντός της κυβέρνησης. Ως ποιο σημείο φτάνει η λύσσα της κυβέρνησης και από ποιο και μετά συνεχίζει μόνη της η λύσσα των μπάτσων.

Το σίγουρο είναι ότι θέλουν να ξεμπερδεύουν με το αγκάθι στα πλευρά τους τώρα, που πιστεύουν ότι τους παίρνει, πριν ξαναβρεθούν με την πλάτη στον τοίχο. Και αυτό φαίνεται ότι επιδιώκουν να το πετύχουν προκαλώντας έντονες και σπασμωδικές αντιδράσεις από πλευράς μας με τις εσκεμμένα προκλητικές επιλογές τους.

Άλλωστε, εδώ και καιρό έχει ξεκινήσει μια συντονισμένη εκστρατεία στοχοποίησης και “εγκληματικοποίησης” τόσο των αναρχικών/αντιεξουσιαστών όσο και των μεταναστών/προσφύγουν, ενορχηστρωμένη από την κυβέρνηση και εκτελεσμένη από τα πάντα πρόθυμα ΜΜΕ, στην οποία ούτε λίγο ούτε πολύ αυτοί παρουσιάζονται σαν η μεγαλύτερη απειλή για την ελληνική κοινωνία και τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ευημερία της. Πόσες φορές δεν είδαμε το τελευταίο διάστημα στις ειδήσεις τις (χολιγουντιανού τύπου) επιχειρήσεις της ΕΛ.ΑΣ. όπου πάνοπλοι κουκουλοφόροι μπάτσοι με το δάκτυλο στη σκανδάλη εισβάλουν σε καταλήψεις προσφύγων/μεταναστών για να βρουν οικογένειες και παιδικά παιχνίδια ή σε κατειλημμένα στέκια, όπως αυτό στην ΑΣΟΕΕ, για να βρουν κράνη, πυροσβεστήρες, ξύλα με σημαίες και άδεια μπουκάλια (βαρύς οπλισμός αντίστοιχος του συριακού στρατού κατά την αμίμητη Δ. Μηχαηλίδου). Αυτά όλα, ειπώνονται από τους ανθρώπους με τα παραπάνω βιογραφικά και διαπιστευτήρια, που ψήφησαν μνημόνια -κάποιοι χωρίς καν να τα διαβάσουν-, που υμνούσαν την χούντα, που κυνηγούσανε κόσμο με τσεκούρια, που είναι βουτηγμένοι ως το μεδούλι στη διαφθορά και τα σκάνδαλα, που τρέξανε με το που πήραν την εξουσία να εξυπηρετήσουν τους μεγαλο-μαφιόζους και μεγαλο-καρχαρίες, ενώ ετοιμάζουν νέα μέτρα περεταίρω υποτίμησης των ζωών μας…

Αν αυτοί είναι οι εχθροί μας, αν αυτοί μας κυνηγάνε, αν αυτοί θεωρούν εμάς ως την μεγαλύτερη απειλή για τις μπίζνες τους, τότε εμείς κάτι έχουμε κάνει σωστά τόσον καιρό, τότε εμείς θα έπρεπε να νιώθουμε –και νιώθουμε!– περήφανοι για τις επιλογές μας. Τους υποσχόμαστε λοιπόν ότι θα συνεχίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να παλεύουμε για να έρθει εκείνη η μέρα που της γης οι κολασμένοι θα στείλουν μια και καλή αυτό το βάρβαρο δολοφονικό σύστημα και το σάπιο προσωπικό του στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, οικοδομώντας μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, χωρίς πολέμους, εκμετάλλευση και καταπίεση. Και αυτό ομολογούμε ότι αποτελεί δέσμευση.

Γιατί, όπως λέει (με μια μικρή παράφραση) και ο ποιητής:

“και τί δεν κάνατε για να μας θάψετε / όμως ξεχάσατε πως ήμασταν σπόροι”

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΩΣ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΠΟΡΕΙΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ AΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΕΚΚΕΝΩΣΗ

ΤΡΙΤΗ 3/12

στις 18:00 Πάρκο Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης

ΠΕΜΠΤΗ 5/12,

στις 18:00 Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας

 

*Κεντρική φωτογραφία θέματος: αρχείου. 

Η Ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία.